نوچه بازی و نوچه پروری

 

نوچه بازی و نوچه پروری، نه تنها هنر که سیاست و حکمت و کشور داری و دانشگاه داری و ... را نیز تباه کند و فرصت نقد ونقادی را از بین می برد وپدر نقاد دل سوخته را هم در می آورد.نوچه ها و پاچه خوارها بدترین و زشت ترین عادتشان این است که عیب های رئیس از همه جا بی خبر را لاپوشانی کرده و خوبی ها و محاسن رئیس، هریک صد که نه، هزار می کنند.

چه مردان بزرگی که با نیت خیر وارد کارزار ریاست شده و استعداد شگرفشان، گرفتار نوچه های چاپلوس و متملق شده است و کم کم به موجوداتی از خود راضی و متشکر و متوهم وپراشتباه و زودرنج شده اند.

( اقتباس از ته مقاله های کرگدنی؛ سیدعلی میرفتاح: روزنامه روزگار،ص ١۶- ٢٨ خرداد ١٣٩٠)

/ 0 نظر / 6 بازدید