کارمند دانشگاه هنر - سیروس کریمی پور

وبلاگ کارمند دانشگاه هنر - سیروس کریمی پور, وبلاگی جهت اطلاع رسانی در باره وضعیت کارکنان دانشگاه هنر می باشد واگر انتقادی هم می شود, این انتقاد در جهت بهبود وضعیت کارکنان دانشگاه می باشد وخدای ناکرده قصد توهین به هیچکس را ندارم

مرحوم رفیعی:نمونه انسان وارسته و کارمند و مسئولی خدمتگزار

انا لله و انا الیه راجعون

 همکار عزیزمان جناب اقای افضل رفیعی بعد از تحمل مدت طولانی  بیماری  به دیدار حق شتافت .ضایعه درگذشت این عزیز سفرکرده را به خانواده هنر و همه ی همکاران در دانشگاه  تسلیت عرض نموده ‏برای آن مرحوم علو درجات مسئلت می نمایم.

اما :

یاران چه غریبانه رفتند از این خانه     هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه

 بعد از شنیدن خبر درگذشت حاج افضل رفیعی همکار وارسته و عزیزمان که یادگار  شهید بود و عموی بزرگوارشان را نیز تقدیم دفاع مقدس کرده‏ بوددر کمال بهت وناباوری شاهد حوادث تکان دهنده ای بودیم که دل هر  انسان شریفی را سخت می آزارد .

انسان گذشته از مقام والای انسانیت(خلیفه الله) که خداوند به او عطا فرموده در ابعاد دیگر نیز به طور اخص قابل احترام و تکریم است و به نوعی تکریم این شاخصه ها ترویج  فضیلت و دانایی و  ارج نهادن به ارزشهاست. اگر انسانی علم و تقوا و عملکردش موید فضیلت و برتری اش باشد که فرمود گرامی ترین شما نزد من با تقواترین شماست واجب است تکریم  شود که ان احسنتم احسنتم ......؛ اینکه انسانی دارای مدارج بالای علمی است مثل  مرحوم رفیعی که حد اقل  دارای درجه کارشناسی ارشد از دانشگاه علامه طباطبایی بود ‏‏‎یادگار شهید بود و عموی بزرگوارش را نیز در راه دفاع از وطن تقدیم حق کرده بودبا وجود این موارد  فضیلت و برتری آن مرحوم را نمی توان کتمان نمود و بایسته و شایسته بود دانشگاه در مراسم تدفین و خاکسپاری آن همکار خالص و صادق تمام قد وارد صحنه می شدو از زیباییهای انسانیت با تمام توان تجلیل و قدردانی می کرد!!!وااسفا و وامصیبتا که چنین نشد و با نهایت تاسف حتی از در اختیار قرار دادن یک وسیله نقلیه نیز مضایقه شد و  تاج گل و بقیه موارد پیش کش ..!!! رفیعی  و امثال او نیازی به این گونه مراسم و مجالس ندارند که دیدار یار در شب میلاد اخرین ذخیره الهی بهترین پاداشی است که خدای رفیعی به او ارزانی داشت و این ماهستیم که  باید به حال خود و حفظ ارزشها و بزرگداشت آنها فکری کنیم  ،واقعا به کجا می رویم و آیا غرق شدن در هیاهوی مسئولیتهای بعضا پوچ و بی محتوا ثمره ای در بر خواهد داشت؟  اینکه باید در روزی جوابگوی شهدا و خدای شهدا باشیم قطعی است !!! ما وظیفه داریم که با رفتار و حمایتهایمان بگوییم هنوز فضیلت ها و زیباییهای یک انسان درجامعه ، خاصه  دانشگاه هنر خریدار دارد و مورد احترام است ولی خداوکیلی آیا در مراسم تجلیل از مرحوم رفیعی چنین بود؟وآیا  اصلا مراسم تجلیل و تکریمی بود؟. . چه زیبا فرموده:

این مدعیان در طلبش بی خبرانند                        آنرا که  خبر شد دگر آواز نیامد... 

و

مشک انست که ببوید                          نه آنکه عطار بگوید

دوستان و همکاران گرامی : از خود می پرسم  در کجای انسانیت و کمال و زیبایی  به سر می بریم؟ ... مرحوم رفیعی اهل شعار نبود و مصداق انسان وارسته ای بود که به دنبال ریاست هم نبود البته ریاست اگر باعث احقاق حق و ابطال باطل شود نه تنها مزموم نیست که برگی است از درخت کمال ، بعد از سالها خدمت  که مسئولیت را نیز پذیرفت کسی از دست و زبان و عملکردش آزرده خاطر نشد و از مردان نیک زمان مابود.

سوال اینجاست تکریم مقام والای انسان خاصه افرادی چون مرحوم رفیعی که حتی تاریخ وصالش با تولد معشوق و اقایش امام زمان عج مطابقت داشت یعنی تکریم فضایل و خلوص و کمال و خلق زیبایی که ما در دانشگاه هنر بدنبال آن  و متولی آنیم. حال انکه متاسفانه برخی مسئولین اصلا به خودشان زحمت ندادند حتی در مراسم خاک سپاری و ختم آن بزرگ مرد خانواده هنر شرکت کنند. باید اعتراف کنم از رفتارها چنین می توان استنباط کرد  که برخی مسئولین کرامت انسانی و مقام بزرگ فرزندان عزیز شهدا و حتی مراتب بلند علمی ومعرفتی را به وادی فراموشی سپرده اند و این از زیبایی ها در دانشگاه هنر به دور است  که متاسفانه در مراسم تدفین و ختم این همکار وانسان شریف شاهدش بودیم.  

 

  
نویسنده : سیروس کریمی پور ; ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٢۸
تگ ها : افضل رفیعی